W 1772 roku w wyniku I rozbioru Polski obie miejscowości znalazły się w zaborze austriackim i odtąd podlegały nowemu prawodawstwu, które z jednej strony zmniejszyło wymiar powinności chłopskich wobec panów feudalnych, a z drugiej – zwiększyło obowiązki wobec państwa, np. pojawił się przymus służby wojskowej. Od 1775 roku rozpoczęto budowę tak zwanego gościńca cesarskiego, który w rejonie Tarnowa został ukończony w 1785 rokuH. Stupnicki, Geograficzno – statystyczny opis królestwa Galicyi i Lodomeryi. Lwów 1864, s. 24.. Na przełomie XVIII i XIX wieku w wyniku regulacji koryta Dunajca przeniesiono most, przystań i przewóz z Sierachowic do ZgłobicJ. Okoński, J. Chumiński, O „wędrówkach” Dunajca. Zeszyty Wojnickie nr 6/1997, s. 17–21. i odtąd znaczenie Sierachowic zmniejszyło się. Wieś ta została z czasem wchłonięta przez Mikołajowice.
W 1827 roku we dworze zamieszkała wraz z dziećmi Justyna Tetmajerowa, wdowa po Wojciechu, matka Leona – wówczas już właściciela dworu w Łopusznej oraz Józefa – później poety i matematyka. Na przełomie lat 1831 i 1832 gościł u niej działacz niepodległościowy, poeta, a później popularyzator Tatr i Podhala – Seweryn Goszczyński, który tu w pierwszych miesiącach 1832 r.