Zarys klasycznej teorii geosynklin W postaci klasycznej zwykło się uważać, że pasmo górskie powstaje ze sfałdowań gromadzących się na szelfie i dnie oceanu osadów podczas zderzenia kontynentów. Osady powstające w pobliżu kontynentu – a więc przede wszystkim na szelfie i stoku kontynentalnym – tworzą miogeosynklinę, podczas gdy osady głębokomorskie (czyli zalegające na dnie basenów oceanicznych u podnstawy stoku kontynentalnego) tworzą eugeosynklinę. Gdy ocean się zamyka, osady te zostają sfałdowane i wypiętrzają się w łańcuch górski.
Typy geosynklin Miogeosynklina – geosynklina płytkomorska, powstały z niej np. Góry Świętokrzyskie Eugeosynklina – geosynklina głębokomorska, intensywna działalność wulkaniczna Parageosynklina – tworząca się pomiędzy oceanem a kontynentem Mezogeosynklina – tworząca się pomiędzy dwoma kontynentami Monogeosynklina – składająca się z jednego obniżenia Poligeosynklina – składająca się z wielu rowów oddzielonych od siebie geantyklinami
Status teorii geosynklin po pojawieniu się tektoniki płyt Od momentu rozwinięcia się współczesnej teorii tektoniki płyt odchodzi się od tego prostego obrazu na rzecz bardziej złożonej syntezy.