Wnieśli oni do sumo nową wartość i widowiskowość, jakimi były ich fenomenalne warunki fizyczne, nieosiągalne dla rdzennych Japończyków: wzrost ponad 2 m i waga ciała znacznie przekraczająca 200 kg. Walki Akebono z japońskimi braćmi Takanohaną i Wakanohaną znacznie zwiększyły atrakcyjność zawodów i zainteresowanie sumo.
Na początku obecnego stulecia pojawiła się w wielkim sumo grupa zapaśników z Mongolii. Najlepszymi z zawodników mongolskich są dwaj wielcy mistrzowie (yokozuna) o imionach ringowych (shikona): Asashōryū i Hakuhō.
Pierwszym Europejczykiem, który osiągnął rangę mistrza (ōzeki) i wygrał turniej zawodowców (honbasho) w 2008 roku był Bułgar Kotoōshū. Jego shikona składa się z dwóch elementów: koto i ōshū. Pierwsze słowo to rodzaj japońskiej cytry o trzynastu strunach. W tym wypadku jest to obowiązująca część imienia, przyjęta dla zawodników jego „stajni” o nazwie Sadogatake. Drugie słowo znaczy Europa.
Od niedawna istnieje również w wielu krajach sumo amatorskie. Rozgrywane są mistrzostwa krajowe, kontynentalne i świata. Spowodowało to m.in. rozwój federacji krajowych oraz kontynentalnych.