Badania te wykazały bliską zależność tekstualną obu rękopisów.

Znaczenie Odkrycie tego rękopisu obaliło teorię Horta, iż tekst aleksandryjski powstał w wyniku recenzji dokonanej przez Hezychiusza około 300 roku. Frederic George Kenyon sądził, że Kodeks Watykański powstał w oparciu o szereg wcześniejszych rękopisów, których jest rewizją. Podobnego zdania był Günther Zuntz (w 1953), który uważał, że co najmniej od połowy II wieku do wieku IV skrybowie aleksandryjscy wybierali najlepsze rękopisy i pracowali nad oczyszczaniem tekstu z obcych naleciałościGünther Zuntz do takiego wniosku doszedł po przebadaniu Papirusu 46. (Zob. Comfort, s. 504.).. Opinię Kenyona podzielał Aland do czasów odkrycia tego papirusu. Odkrycie pokazało, że tekst Kodeksu Watykańskiego jest starszy niż sądzono i istniał już ok. roku 200. Gordon Fee argumentował, że w ogóle nie było aleksandryjskiej recenzji, a papirus jak i Kodeks Watykański reprezentują czystą formę tekstu pochodzącą w prostej linii od oryginalnego tekstu. Calvin Porter wykazał też, że Kodeks Watykański był przepisywany z rękopisu, którego jedna linijka mieściła 12–14 liter, co wyklucza wykorzystanie przezeń i wskazuje, że było więcej rękopisów z takim tekstem.