Jako lekarz wojskowy uczestniczył w kampanii wrześniowej. W listopadzie 1939 ponownie znalazł się w Warszawie, obejmując stanowisko ordynatora oddziału chirurgii Szpitala Ujazdowskiego. Od 1943 był ordynatorem oddziału chirurgii i dyrektorem szpitala w Pruszkowie. Zajmował się m.in. opieką nad osobami wygnanymi ze stolicy po powstaniu warszawskim. Po wojnie został oficerem Ludowego Wojska Polskiego i ordynatorem oddziału chirurgicznego Szpitala Okręgowego nr 1 w Warszawie.
Pracował następnie przez krótki czas kolejno w Toruniu, Łodzi i Zgierzu; przez kilkanaście lat był ordynatorem w szpitalu w Pabianicach, gdzie udało mu się stworzyć nowoczesny oddział chirurgiczny. W 1959 przeszedł na emeryturę, ale kontynuował pracę w Miejskiej Poradni Chirurgicznej w Pabianicach, udzielał również wskazówek młodszym lekarzom. Pochowany na cmentarzu katolickim w Sopocie (kwatera E6-A-4) śp.