w Wilnie pozostała ksieni z drugą grupą sióstr. Z powodu zamknięcia granicy nie doszło do planowanego połączenia benedyktynek, matka Samukówna stanęła w ten sposób na czele polskiego zgromadzenia. Udało się jej mimo trudności dostarczyć do Polski archiwum i bibliotekę klasztorną.

W czerwcu 1946 Samukówna wraz z kilkunastoma siostrami osiadła w klasztorze w Żarnowcu, dawniej zajmowanym przez benedyktynów, a siostrom przekazanym przez biskupa Kazimierza Kowalskiego. Pozostała do końca życia przełożoną, początkowo jako przeorysza konwentualna, a od 1960 jako ksieni (kiedy zgromadzenie osiągnęło wymaganą prawem kanonicznym liczbę mniszek). W latach 1961–1984 Samukówna była także prezeską polskiej kongregacji mniszek benedyktyńskich pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia, a 1961–1968 przewodniczącą Konsulty wyższych przełożonych żeńskich zakonów kontemplacyjnych przy prymasie Polski.

Kierowany przez nią klasztor w Żarnowcu stanowił znany ośrodek wypoczynkowy polskiej inteligencji katolickiej.

Bibliografia Małgorzata Borkowska, Edyta Samukówna, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXIV, 1993

Kategoria:Ksienie katolickie Kategoria:Ludzie urodzeni w Supraślu Kategoria:Polskie benedyktynki Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1987