W latach 1577-1580 pleban z Buku zapłacił pobór podatkowy z Pawłówka. W 1577 i w 1580 od 9 kwart roli oraz od 5 zagrodników. W 1603 odnotowano, że w Buku, oprócz kościoła parafialnego św. Stanisława, były także trzy inne kościoły, tj. kościół św. Wojciecha w Konarach na przedmieściach Buku, prepozytura św. Ducha leżąca za miastem Buk oraz we wsi opuszczonej Pawłówko gdzie znajdował się drewniany kościół św. Mikołaja. Każdy z tych trzech kościołów miał trzy ołtarze, a kościołami tymi zawiadowali wikariusze z Buku. Pawłowski drewniany kościół św. Mikołaja rozebrano po rozbiorach Polski po roku 1800.
W latach 1580–1793 należała do probostwa w Buku. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim.
Leon Plater w XIX-wiecznej książce pod tytułem "Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Księztwa Poznańskiego" (wyd. 1846) zalicza Pawłówko (Pawłowko) do wsi mniejszych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski). Pawłówko należało do okręgu bukowskiego i było częścią majętności Duszniki, której właścicielem był rząd pruski w Berlinie.