Szczególną łaską, czyli wolnym rybołówstwem, wyróżnieni zostali chłopi z Gut i Pianek (małą siecią na tych wódach, co sołtys). Do takich łask należało też zezwolenie na karczmę w Piankach (wł. R. Reeisennauer), stwierdzono ogólnie, że właściciel powinien płacić czynsz i odrabiać szarwark, czynsz w wysokości 3 denarów i oddawać pół kopy kur. Dobra w Piankach byłyby nazwane szlacheckimi, gdyby nie złamanie obowiązków przez wolnych posiadaczy majątku w czasie „wojny pruskiej” i z innych jeszcze przyczyn, takich jak: rozdrobnienie dóbr czy słabość ekonomiczna. Było tutaj 9 wolnych posiadaczy majątku, ale tym razem znaczną rolę odegrał fakt, że wolny Alex Jurski utracił swoje dobro i wskutek niewypełnienia swoich obowiązków w „wojnie pruskiej”. Dobra zostały pomniejszone, gdyż Maciej Karbowski odsprzedał swoją część Zakonowi.
Pierwszym sołtysem Pianek był Dopieka (1452 r.), natomiast kolejnymi: Marcin Zalewski (1468 r.) i Maciej Karboński (1523 r.). Po sekularyzacji Zakonu krzyżackiego w Prusach (1525 r.) zmienił się podział administracyjny kraju, a Pianki zaczęły podlegać starostwu w Rynie, wchodząc w skład rewiru w Grzegorzach i należały do parafii w Orzyszu (do 1752 r.). Pianki zostały wymienione w popisie wojskowym z 1519 r. oraz w rachunkach krzyżackich z całego starostwa: Pianki (15 łanów) z 1539 roku.