Tracąc rodzinną fortunę w dzielnicy przyjemności, pod koniec sztuki musi uciekać ze swoją kochanką, popełniając wspólnie samobójstwo (shinjū), aby żyć razem w zaświatach. Mowa i gesty wagoto są dużo bardziej realistyczne i delikatniejsze niż w aragoto. Styl wagoto symbolizuje kabuki regionu Kamigata (Kioto i Osaki), a aragoto jest związany z kabuki w Edo. i Danjūrō Ichikawa I (1660–1704), który zasłużył się stworzeniem stylu aragotoWyrażenie aragoto jest skrótem od aramusha-goto. Jest to styl pompatyczny, wyolbrzymiający wszystkie elementy tej roli (aktorstwo, peruka, makijaż (kumadori), kostiumy, dialogi, ponadwymiarowe miecze) w celu mocnego, wyrazistego przedstawienia postaci walecznych wojowników, groźnych bogów lub demonów. Styl ten został stworzony w okresie Edo przez Danjūrō Ichikawę I i jest uważany za "sztukę rodzinną" tej linii aktorów. Jest on przeciwieństwem "miękkiego" stylu wagoto, stworzonego przez Tōjūrō Sakatę I. oraz techniki gry o nazwie mie, polegającej na przyjmowaniu póz i wykonywaniu gestów silnie podkreślających lub przerywających akcję, oraz koncentrujących energię ciała aktora w głowie i twarzy, aby przyciągnąć uwagę widza, podobnie jak to się dzieje obecnie poprzez zbliżenia stosowane w filmie. Jego zasługą jest także przypominający maskę makijaż kumadori.