Posiadał czworo rodzeństwa, w tym dwie siostry, Aleksandrę i Stefanię, oraz dwóch braci – Stanisława i Piotra AntoniegoAkt zgonu Antoniego Wróblewskiego z księgi parafialnej Rzymsko-Katolickiego kościoła w Dziembrowie).. Od 1844 wraz z rodziną zamieszkał w Wilnie, gdzie uczęszczał do gimnazjum – wileńskiego instytutu szlacheckiego. Od 1853 do 1856 studiował w Instytucie Leśnictwa i Miernictwa w Petersburgu. Po ukończeniu studiów i odbyciu rocznej praktyki w leśnictwie pod Grodnem, w 1857 został mianowany chorążym w Korpusie Leśnym. Został skierowany do pracy na stanowisko zastępcy kierownika szkoły leśnej w Sokółce. W 1861 został kierownikiem szkoły i otrzymał nominację na podporucznika.
Spokrewniony był z Tadeuszem Wróblewskim, prawnikiem, oraz z Augustynem Wróblewskim, biochemikiem.
W Sokółce wraz z Konstantym Kalinowskim był organizatorem rozgałęzionej sieci organizacji rewolucyjnych. Wraz z Kalinowskim wydawał pismo „Mużyckaja Prauda” (Chłopska Prawda), jeden z pierwszych periodyków w języku białoruskim (pisany łacinką).