Wcześniej często wieś padała ofiarą konfliktów paulinów z miejscowymi możnymi. Mikołaj Oleśnicki przed 1566 r. zagarnął mienie wsi, przez co jego spadkobiercy musieli wypłacić odszkodowanie w wysokości 2000 florenów (sprzedali na ten poczet Pińczów). W 1697 roku Stefan Bidziński, wojewoda sandomierski, pan wsi Czechów i Janów dokonał najazdu na Podłęże siłami 60 dragonów konnych oraz chłopów uzbrojonych w kije, siekiery i kosy. Zabrano łupy, porwano także trzech kmieci (Józefa Cieślika, Jana Jarosika i Marcina Mielcarza), których pobito i odstawiono do na pół roku do chęcińskich lochów. Po śmierci Stefana Bidzińskiego w 1705 r. spadkobiercy ponownie weszli w konflikt z paulinami, co zakończyło się kolejnym najazdem.
W latach 1707–1708 w Pińczowie i okolicach panowała epidemia. W związku z tym przez półtora roku śluby i chrzty parafialne odprawiano w kaplicy w Podłężu. Kaplica nie zachowała się do czasów obecnych. 14 września 1714 roku hetman Adam Mikołaj Sieniawski wydał ordynans, na mocy którego wieś Podłęże została uwolniona od wszelkich ciężarów wojskowych. Zapewne wydano go na skutek starań paulinów, aby nie odrywać od pracy kmieci i nie obciążać daninami wsi, z której czerpali pożytki.