W Pyszącej dwa ślady miała także panna Boleszówna, która jednak nie potrafiła udokumentować swojego prawa do posiadania. Ponadto po 7 kwart roli w Pyszącej miały także instytucje duchowne ze Śremu: klaryski, kościół św. Ducha oraz franciszkanie, z których nie płacili żadnych podatków, ale według dokumentu też „praw żadnych (do nich) nie pokazali”.
Miejscowość odnotowały również historyczne rejestry podatkowe. W 1530 odnotowany został pobór od dwóch kół młyńskich po 6 groszy. W 1563 w formularzu podatkowym odnotowano Pyszącą po łacinie jako przedmieście (łac "suburbium") miasta Śrem. W 1566 z Pyszącej, przedmieścia miasta Śrem podbrano podatki od 19 łanów (łac. "Piszancza suburbium solvit unacum oppido Szrem"). W 1580 pobór Pysząca zapłaciła wraz ze Śremem jako przedmieście. W 1581 miejscowość leżała w starostwie śremskim gdzie zapłaciła pobór podatkowy.
W 1775 znajdowały się tu cztery folwarki. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim.