Dokument pokazany powyżej jest poprawny składniowo (ang. ) oraz strukturalnie (ang. ). Użyte wcięcia są „dobrym zwyczajem” mającym na celu uwypuklenie drzewiastej struktury dokumentu, a kodowanie UTF-8 w systemie Unicode jest zalecane przez konsorcjum W3C i „zdrowy rozsądek”.
Stosowanie zewnętrznych DTD Oprócz metody umieszczania DTD bezpośrednio w dokumencie XML można także stosować odwołanie zewnętrzne na dwa sposoby:
identyfikator systemowy identyfikator publiczny
Zasada identyfikatora systemowego jest podobna do umieszczania stylu CSS wewnątrz HTML-a, tzn. należy podać nazwę elementu głównego () oraz adres URI (np. URL), np.:
<!DOCTYPE osoba SYSTEM "naszaDefinicja.dtd">
W identyfikatorze publicznym dodatkowo umieszcza się tzw. (, ), określony w normie ISO 9070. FPI jest zbudowany na zasadzie -//właściciel//opis//język, np.:
<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Strict//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-strict.dtd">
Jest to standardowy budulec stron WWW w XHTML 1.0 . FPI jest informacją dla parsera (np. przeglądarki WWW), który posiada zapisane w pamięci definicje DTD dla „dobrze znanych” FPI. Jeśli parser nie rozpozna zadanego FPI, to posłuży się adresem URI celem pobrania pliku DTD.