Racibory – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie piaseczyńskim, w gminie Tarczyn.
W latach 1975−1998 miejscowość położona była w województwie warszawskim.
Istnienie tej wsi poświadczone jest w źródłach pisanych od początku XV w., chociaż zapewne ma starszą metrykę. (potwierdzenie źródła i jego nazwy) Nosiła nazwę dwuczłonową: Brzumino Racibory. Znany jest zapis z 1427 r. dotyczący szlachcica Jakuba Racibora z Brzumina. W okresie I Rzeczypospolitej położona była w województwie mazowieckim, w ziemi warszawskiej, w powiecie (sądowym) tarczyńskim i na terenie parafii Rembiertowo (obecnie Rembertów).
Dla dóbr ziemskich Racibory z przyległościami tzn. polami Ryczki i Kanie oraz częścią na Pracach Dużych litera C założono księgę hipoteczną w 1820 r. W tym źródle archiwalnym zapisano, że w 1801 r. Kacper Boguski sprzedał majątek hrabiemu Aleksandrowi Potockiemu, który w 1805 r. pozbył się Raciborów na rzecz Katarzyny ze Świniarskich Sadowskiej, żony Wojciecha. Sadowska utraciła swą własność na drodze przymusowego wywłaszczenia z wniosku Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. Dobra kupił na publicznej licytacji, która odbyła się w 1833 r., Wincenty Roszkowski.