Dawne Rosnowo znajdowało się w miejscu określonym jeszcze w 1950 jako „Majątek Rosnowo”, przy skrzyżowaniu wymienionych dróg, natomiast Rosnówko mieściło się w pobliżu skrzyżowania dzisiejszej szosy Poznań-Wrocław i lokalnej drogi do Chomęcic, koło Szreniawy, osady, która powstała dopiero w XIX wieku.
Miejscowość historycznie należała do Wielkopolski. Pierwotnie była wsią szlachecką własnością polskiej szlachty z rodu Rosnowskich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim. W 1470 miejscowość znajdowała się w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1510 leżała w parafii Komorniki.
Pierwsze zachowane zapisy historyczne o wsi pochodzą z lat 1352-1378 i odnotowały Iwana z Rosnowa. W 1352 Iwan z Rosnowa odnotowany został jako uczestnik konfederacji rycerstwa wielkopolskiego pod dowództwem wojewody poznańskiego Maćka Borkowica. W latach 1358-1369 Iwan wspomniany został jako świadek. W 1358 odnotowany został na dokumencie Mikołaja z Mosiny, a w 1366 na dokumencie Wierzbięty z Palowic kasztelana poznańskiego i starosty generalnego wielkopolskiego. W 1369 odnotował go dokument Przecława z Gułtów wojewody kaliskiego i starosty generalnego wielkopolskiego.