W 1734 roku został członkiem kadry akademickiej.
Od tego momentu jego kariera zaczęła przyspieszać. Awansował ze stanowiska profesora na rektora Akademii, w 1755 przejął kierownictwo Królewskiej Fabryki Gobelinów, a w 1765 roku został Premier Peintre du Roi (Pierwszy Malarz Króla).
Wczesne prace Bouchera odzwierciedlają inspiracje autora czerpane z Watteau i Rubensa: celebrują idyllę i harmonię, naturę i krajobrazy przedstawiając z wielkim rozmachem. Jednakże w swojej sztuce odrzucił obraz tradycyjnej wiejskiej niewinności, by przedstawiać sceny przepełnione erotyzmem, zaś dzieła o tematyce mitologicznej mają charakter bardziej namiętny i kochliwy, niż epicki. Madame Pompadour (metresa Króla Ludwika XV) była wielką miłośniczką Bouchera. Jej portrety w jego wykonaniu to wyraźne przykłady stylu artysty.
Obrazy takie jak Śniadanie z 1739, scena rodzinna, pokazują talent Bouchera do tematyki rodzajowej. Regularnie używał on swojej żony i rodziny jako modeli. Te obrazki intymności domowego zacisza kontrastują z „rozwiązłym" stylem, widzianym w portretach odalisek. Ciemnowłosa wersja portretu Odaliska według Diderota dawała podstawy by twierdzić, że Boucher „własną żonę zmusza do prostytuowania się”, zaś Blond odaliska nawiązuje do pozamałżeńskich związków króla.