Pierwszym nowożytnym miastem europejskim, w którym stworzono getto była Wenecja. W 1509 roku duża liczba Żydów dotarła do miasta jako uchodźcy wojenni. Władze miasta widziały korzyść w ich obecności w mieście, ale z drugiej strony uważały, że ich obecność może przynieść „gniew boży“, dlatego w 1516 roku na wyspie Ghetto Nuovo utworzono wydzielony obszar, gdzie mieli zamieszkiwać Żydzi.
W 1555 roku papież Paweł IV utworzył getto w Rzymie.
Getta żydowskie zakładano na rozkaz papieży w II połowie XVI wieku w większości miast włoskich, gdzie zamieszkiwała społeczność żydowska. Getta były otoczone murami, ich bramy zamykano na noc. Żydzi nie mogli prowadzić przedsiębiorstw poza gettem, mieli zakaz pracy w szeregu zawodów, nie mogli również pobierać edukacji w szkołach wyższych. Zakazane było zatrudnianie służących katolików przez Żydów. Zarówno w getcie jak i poza nim Żydzi byli zobowiązani do noszenia żółtych odznak. Powstanie gett ograniczyło przemoc wobec Żydów, spadła liczba oskarżeń o mordy rytualne. W niektórych gettach powstawały synagogi;