Języki indoeuropejskie – rodzina językowa, największa pod względem liczby mówiących. Współcześnie występuje na wszystkich zamieszkałych kontynentach, a już od czasów starożytnych obecna w Indiach, Europie (stąd przymiotnik „indoeuropejskie”) oraz Azji Zachodniej. Obejmuje kilkaset spokrewnionych ze sobą języków (a precyzyjniej – etnolektówRóżne byty językowe bywają określane ogólnie jako etnolekty – nie da się bowiem ustanowić precyzyjnych kryteriów stwierdzających, czy dana mowa jest odrębnym językiem, czy tylko jakąś odmianą (np. dialektem) innego (zob. ). Z tego m.in. powodu trudno podać dokładną liczbę języków rodziny (zob. w sekcjach Liczba języków i Klasyfikacja).), którymi jako ojczystymi posługuje się łącznie ok. 3,4 miliarda osób (ponad 40% ludności świata).
Do rodziny indoeuropejskiej należy m.in. zdecydowana większość rdzennych języków Europy (w tym polski) oraz liczne języki subkontynentu indyjskiego i Wyżyny Irańskiej. Wskutek wielkich odkryć geograficznych, kolonializmu i globalizacji rozprzestrzeniła się ona poza Eurazję – w większości państw świata co najmniej jeden indoeuropejski język ma status języka urzędowego. Z dziesięciu najczęściej używanych języków świata osiem to języki indoeuropejskie: angielski (razem, jako ojczysty i obcy, ok.