Swoją nazwę rodzina indoeuropejska zawdzięcza Thomasowi Youngowi, który w 1813 r. jako pierwszy posłużył się owym określeniem. Termin ten został utworzony od geograficznych nazw Indii i Europy, gdzie już w starożytności mówiono należącymi do niej językami. Nie oznacza to jednak, że w jej skład wchodzą wszystkie języki zarówno w EuropieDo rodziny indoeuropejskiej nie należą w Europie głównie języki uralskie (m.in. estoński, fiński, węgierski i języki lapońskie), turkijskie (m.in. tatarski i turecki) oraz baskijski, kałmucki i maltański (zob. )., jak i w IndiachDo rodziny indoeuropejskiej nie należą w Indiach głównie języki drawidyjskie, chińsko-tybetańskie, austronezyjskie, andamańskie oraz język nihali (zob. ). – o przynależności decyduje jedynie ściśle określone, wskazane wyżej pochodzenie i wynikające z niego pokrewieństwo. Mimo że w czasach nowożytnych rozprzestrzeniła się ona po całym świecie, przymiotnik „indoeuropejskie” pozostaje w użyciu jako element tradycji językoznawczej.
Obszar występowania