).); w Azji – w większej części subkontynentu indyjskiego, w irańskojęzycznej części Bliskiego Wschodu, na niektórych obszarach azjatyckiej części Rosji, w Tadżykistanie, a także w niektórych rejonach Kaukazu; w Afryce – w dużej części Republiki Południowej Afryki; w Ameryce – na przeważającym obszarze obu kontynentów amerykańskich (z wyjątkiem terenów autochtonicznych językowoDo nieindoeuropejskich obszarów w Ameryce należą Amazonia, Grenlandia, rozległe tereny na Alasce i północy Kanady oraz kilka innych, mniejszych obszarów (zob. ).); w Australii i Oceanii – na gęściej zaludnionych terenach Australii i w Nowej Zelandii.

Setki rdzennych języków indoeuropejskich występują na terenie Eurazji, a począwszy od XVII stulecia prawie całą Amerykę Północną, Australię, Nową Zelandię oraz wiele mniejszych obszarów na całym świecie opanował angielski. Z kolei Amerykę Środkową i Południową zajął głównie hiszpański – z wyjątkiem Brazylii, która stała się domeną portugalskiego. W Ameryce powstały również obszary francuskojęzyczne (w Kanadzie i na Haiti), natomiast w Południowej Afryce wykształcił się język afrikaans.