W przeciwieństwie do niektórych przedstawicieli rodzaju futro zająca europejskiego nie staje się całkowicie białe zimą, jednak w tym okresie na bokach głowy i podstaw uszu pojawiają się białe obszary, a okolice bioder i zadu przybierają nieco koloru szarego.
Szata zimowa różni się też ubarwieniem w zależności od szerokości geograficznej. Na północy ciemne są tylko uszy, głowa i przednia część grzbietu, zaś reszta staje się szarawa lub nawet biała. Okazy z południowych szerokości geograficznych wykazują bardzo małą zmianę ubarwienia, ale mogą wydawać się bardziej czerwonawe.
Ekologia Siedlisko Zając szarak jest typowo stepowym gatunkiem. Występuje przeważnie na otwartych obszarach upraw rolniczych, suchych łąkach i w młodnikach śródpolnych. W dużych lasach pojawia się rzadko. Nie lubi obszarów bagiennych i podmokłych. Zimą zające szaraki, zmuszone głodem, często żerują w nieogrodzonych sadach.