Friedrich Wilhelm Nietzsche []. ai, ay, ei,ey – zwykle oznacza dyftong //, przykłady: Mais [], Bayern [], Leim [], Meyer []. äu, eu, oi, oy – zwykle oznacza dyftong //. Przykłady: läuten [], Beutel [], także w wyrazach pochodzenia greckiego np. Euthanasie [], Alois [], Hoyerswerda []. Dwie sąsiadujące litery oznaczające tę samą spółgłoskę (np. bb, dd, ff, gg, kk, ll, mm, nn, pp, rr, ss, tt) i należące do jednego morfemu czyta się jako jeden dźwięk, inaczej niż w języku polskim. Przykłady: (Ebbe [], Kladde [], Schiff []), Flagge [], zurückkommen [] toll [], kommen [], Sonne [], Treppe [], starre [], essen [], retten []. Zapis ten jednocześnie oznacza, że poprzedzająca taką spółgłoskę samogłoska jest krótkaR. i U. Hoberg, Der kleine Duden. Mała gramatyka języka niemieckiego, Warszawa 1997, s. 43. Dwie sąsiadujące litery oznaczające tę samą samogłoskę (aa, oo lub ee) czyta się jako jeden dźwięk (jedną długą samogłoskę), inaczej niż w języku polskim. Przykłady: Saal [], Boot [], Seele []. Podwójne uu występujące na przykład w wyrazie Genugtuung [] czyta się jednak jako dwie samogłoski ze względu na przebiegającą między nimi granicę morfemów. Z podobnych względów podwójne ii w wyrazie assoziieren w wymowie starannej oznacza dwie samogłoski: []. Również podwójne ee w wyrazie beenden nie oznacza z tego powodu jednej długiej samogłoski: [].
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Język niemiecki · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.