Po rozbiciu Helwetów pod Bibrakte Cezar nakazał Helwetom odbudować zniszczone osiedla Allobrogów, natomiast Allobrogowie zostali zobowiązani do dostarczenia zboża pokonanym Helwetom.
W czasie powstania Wercyngetoryksa, wodza Arwernów w roku 52 p.n.e. pozostali wierni Rzymowi, choć na ogólnogalijskim zjeździe w Bibrakte w 52 roku p.n.e. podjęto decyzję o najechaniu Allobrogów przez Eduów pod wodzą brata Eporedoryksa oraz próbowano skusić ich naczelników pieniędzmi i władzą nad odebraną Rzymianom Galią Narbońską.
W czasie wojny domowej Cezara z Pompejuszem wśród jeźdźców Cezara znajdowali się również Allobrogowie. O dwóch braciach, Roucillusie i Egusie, synach Abducilla, naczelnika Allobrogów, wspomina Cezar w swojej relacji O wojnie domowej. Zostali oni przez Cezara hojnie nagrodzeni za dzielność, lecz (...) dufni w przyjaźń Cezara i nadęci głupią, barbarzyńską pychą, z pogardą patrzyli za swoich, jeźdźców okradali na żołdzie i wielkie łupy odsyłali do domu. Zostali skarceni przez rzymskiego wodza, a potem przeszli na stronę Pompejusza z dużą liczbą koni i przyczynili się do sporych strat po stronie Cezara w czasie walk w Grecji zanim doszło do starcia pod Dyrrachium w lipcu 48 roku p.n.e., jak też niepomyślnego dla Cezara wyniku samej bitwy.