Nieusatysfakcjonowany wystąpieniem premiera były konserwatywny minister Leo Amery zawołał w kierunku jednego z liderów laburzystowskiej opozycji Arthura Greenwooda: Przemów w imieniu Anglii, Arthurze! („Speak for England, Arthur!”). Główny whip rządowy, David Margesson, przekonał Chamberlaina, że rząd może upaść, jeśli nie wypowie Niemcom wojny. Wypowiedzenie wojny nastąpiło 3 września.
Wraz z wypowiedzeniem wojny nastąpiła rekonstrukcja gabinetu. Powrócił doń m.in. krytyk Chamberlaina, Winston Churchill, który został pierwszym lordem Admiralicji. Nie powiodła się próba utworzenia szerszej koalicji, gdyż poparcia gabinetowi nie udzieliły zarówno Partia Pracy, jak i Partia Liberalna.
Przez kolejnych 8 miesięcy na froncie zachodnim trwała tzw. „dziwna wojna”, podczas której żadna z walczących stron nie prowadziła działań wojennych. Okres ten dla gabinetu Chamberlaina zaznaczył się narastającym konfliktem między reformatorsko nastawionym ministrem wojny Lesliem Hore-Belishą, a szefem Imperialnego Sztabu Generalnego, lordem Gortem, który w efekcie doprowadził do dymisji ministra.