Jakub Böhme w 1623 roku mówił o naturalnym języku zmysłów (Natursprache).
Języki muzyczne były od renesansu powiązane z mistycyzmem magią i alchemią, czasem także odnosiły się do języka ptaków. Projekt Solresol z 1817 roku wskrzesił te koncepcje w bardziej pragmatycznym podejściu.
W XVII wieku nastąpił wzrost prac nad językami apriorycznymi. Przykładami takich prac są: Francis Lodwick: A Common Writing (1647) i The Groundwork or Foundation laid (or So Intended) for the Framing of a New Perfect Language and a Universal Common Writing (1652) Sir Thomas Urquhart: Ekskybalauron (1651) i Logopandecteision (1652) George Dalgarno: Ars signorum (1661) John Wilkins: Essay towards a Real Character, and a Philosophical Language (1668)