thumb|220px|Tymoteusz (1432) thumb|220px|Zwiastowanie (1433–1435) thumb|220px|Portret małżonków Arnolfinich (1434) thumb|220px|Madonna kanclerza Rolina (ok. 1435) thumb|220px|Madonna kanonika van der Paele (1436) Jan van Eyck (ur. pomiędzy 1390 a 1399 w Maaseik, zm. 9 lipca 1441 w Brugii) – niderlandzki malarz, przedstawiciel piętnastowiecznego realizmu niderlandzkiego, uważany jest za jednego z twórców nowożytnego malarstwa, zwłaszcza portretowego; brat malarza Huberta van Eycka.
Życiorys Urodził się w mieście Maaseik (w średniowieczu znane jako Nieuw-Eyck). Nie jest znana dokładna data jego narodzin, uznaje się, że przyszedł na świat pomiędzy 1390 a 1399. Malarstwa uczył go prawdopodobnie jego starszy brat, Hubert, z którym później współpracował.
W latach 1422–1424 był na służbie księcia Holandii, Jana. W roku 1425 został nadwornym malarzem Filipa Dobrego, księcia Burgundii. Odbywał podróże w misjach dyplomatycznych do Hiszpanii (w roku 1426) i do Portugalii (w roku 1428), gdzie sportretował infantkę Izabelę. Zyskał wielką sławę za życia, a dzieła sygnował swoim nazwiskiem i dewizą: Als ick kann (Tak, jak potrafię). W roku 1432 zamieszkał w Brugii, gdzie kupił dom i ożenił się w roku 1434. Wiódł życie bogatego mieszczanina i humanisty o rozległym wykształceniu.