W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Swąrzyce należała do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski). Swąrzyce należały do okręgu lutomyślskiego i stanowiły część majątku Bukowiec, którego właścicielem był wówczas Szolc i Łubieński (posiadali oni także sąsiedni, rozległy majątek Grodzisk). W skład majątku Bukowiec wchodziło łącznie 7 wsi oraz Kozia karczma. Według spisu urzędowego z 1837 roku Swąrzyce liczyły 171 mieszkańców i 26 dymów (domostw).
Tuż za wsią w lesie znajduje się zniszczony cmentarz mieszkańców Sworzyc wyznania ewangelickiego (pozostałości nagrobków z końca XIX wieku) i żołnierzy Wehrmachtu, których to szczątki ekshumowano i pochowano w kwaterze żołnierzy niemieckich na cmentarzu na Miłostowie w Poznaniu.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Sworzyce w „Słowniku historyczno-geograficznym województwa poznańskiego w średniowieczu”
Kategoria:Grodzisk Wielkopolski (gmina)