Karol de Valois (ur. 12 marca 1270, zm. grudzień 1325 w Nogent-le-Roi) – hrabia Valois od 1284 r., hrabia Andegawenii i Maine od 1290 r. jako mąż Małgorzaty Andegaweńskiej, hrabia Alençon i Chartres, tytularny król Aragonii w latach 1284–1295, cesarz Konstantynopola w latach 1301–1307 jako mąż Katarzyny I.
Młodszy syn króla Francji Filipa III Śmiałego i jego pierwszej żony Izabeli, córki króla Aragonii Jakuba I Zdobywcy, brat Filipa IV Pięknego.
Życiorys Latem 1283 legat papieski Jan Cholet zaoferował Karolowi w imieniu papieża Marcina IV tron królestwa Aragonii. Po kilkumiesięcznych negocjacjach Karol został oficjalnie ogłoszony królem Aragonii przez swojego ojca. Miało to miejsce 2 lutego 1284 r. W tym samym roku Karol został pasowany na rycerza i otrzymał hrabstwo Valois. W maju przyszło oficjalne nadanie mu przez papieża tronu Aragonii. W tym samym miesiącu armia francuska przekroczyła granicę Aragonii. Postępy armii krzyżowej (w czerwcu wyprawa do Aragonii zyskała rangę krucjaty) były niewielkie. Na początku 1285 zdobyto Gironę. Tam kardynał Cholet ukoronował Karola na króla Aragonii. Nie mając jednak pod ręką korony, ukoronował go własnym kapeluszem. Karol zyskał w ten sposób przydomek „króla kapeluszy” (roi de chapeau).