Wigierczycy – organizatorzy i uczestnicy harcerskich kursów instruktorskich organizowanych w latach 1924–1939 i po wojnie do 1959 nad jeziorem Wigry przez Warszawską i Mazowiecką Chorągiew Harcerzy ZHP, potem także nieformalna grupa mająca cechy spontanicznego ruchu wewnątrz ZHP, zrzeszająca młodych instruktorów harcerskich – uczestników tych kursów.

Działalność wigierczyków odbierana była przez niektórych jako opozycyjna wobec kierownictwa ZHP; przede wszystkim jednak miała cechy puszczańskie, nawiązujące do tradycji woodcraftu.

thumb|right|Zachód słońca nad jeziorem Wigry Kursy instruktorskie Na odludziu w sosnowym borze nad Zatoką Hańczańską jeziora Wigry (rejon wsi Cimochowizna), w miejscu odkrytym w 1923 przez 17 Warszawską Drużynę HarcerskąRóżne źródła powtarzają informacje, jakoby pierwszy obóz w tym rejonie zorganizowała 22 WDH (por. np. cytowany wielokrotnie artykuł ). Jednak wcześniejsze rozbicie pierwszego obozu w tym miejscu przez 17 WDH w 1923 roku potwierdza artykuł , odbył się w 1924 pierwszy obóz i zarazem kurs instruktorski Chorągwi Warszawskiej. Zapoczątkował on organizowane w tym samym miejscu coroczne (oprócz 1933 i 1935) obozy szkoleniowe Chorągwi Warszawskiej, a od 1928 – również Chorągwi Mazowieckiej.