To spowodowało odwołanie pościgu, a „Magallanes” uciekł bez większych przeszkód.
Jednym z celów blokady Iquique było zmuszenie peruwiańskiej floty do przybycia pod Iquique, gdzie mogłaby być zniszczona. Ponieważ jednak Peruwiańczycy, zdając sobie sprawę z mniejszej wartości swoich okrętów, nie zdecydowali się na podjęcie walnej bitwy, kontradmirał Williams zmienił plan i 16 maja wyruszył z głównymi siłami floty pod główną peruwiańską bazę morską Callao. Siły chilijskie nie zastały jednak pod Callao przeciwnika, gdyż w tym samym czasie główne siły peruwiańskiej floty wyruszyły do portu Arica i obie eskadry minęły się na morzu bez kontaktu ze sobą. Na skutek osłabienia blokady Iquique Peruwiańczycy zdecydowali zaatakować tam. 21 maja 1879 doszło do bitwy pod Iquique, w której peruwiańskie okręty pancerne „Huascar” i „Independencia” przełamały chilijską blokadę tego portu, którą pełniły korweta „Esmeralda” i kanonierka „Covadonga” – dwa najstarsze okręty we flocie Chile i w dodatku z drewnianymi kadłubami.