Józef Zachariasz Świętorzecki (ur. 26 marca 1876 w Wilnie, zm. 5 kwietnia 1936 w Warszawie) – pułkownik Armii Imperium Rosyjskiego, generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Urodzony 1876 w Wilnie. Syn Wacława. Od 1893 rozpoczął naukę w Korpusie Kadetów w Orle. 13 września 1893 r. wstąpił do armii rosyjskiej. W latach 1893–1895 był słuchaczem Konstantynowskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu, po ukończeniu której otrzymał przydział do baterii górskiej. Będąc młodszym oficerem baterii, od czerwca 1900 r. do października 1901 r. brał udział w stłumieniu powstania bokserów, a następnie od marca 1904 r. przez dwa lata walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej. W 1914 r. ukończył Wyższą Szkołę Oficerów Artylerii w Carskim Siole. W czasie I wojny światowej od sierpnia 1914 r. do października 1917 r. dowodził baterią lekką, a następnie dywizjonem w armii rosyjskiej. thumb|Grób Józefa Świętorzeckiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach W grudniu 1917 r. rozpoczął służbę w I Korpusie Polskim na Wschodzie (w Rosji). Dowodził 2 dywizjonem w 1 Brygadzie Artylerii, później oficer sztabu Korpusu, a 28 marca objął obowiązki kierownika Szkoły Oficerów Artylerii w Bobrujsku. Po rozpadzie Korpusu przedostał się do Warszawy.