W celu ograniczenia intensywności palenia styropianu stosuje się tak zwane opóźniacze palenia. W przypadku styropianu są to organiczne związki bromowe, heksabromocyklododekan (HBCD) lub bromowany polibutadien lub kopolimer zawierający blok polibutadienowy (PolyFR) lub inne. Związki bromu stosowane jako opóźniacze palenia są toksyczne, jednak związek o wysokiej masie cząsteczkowej (PolyFR) cechuje się mniejszą biodostępnością w porównaniu ze związkiem małocząsteczkowym (HBCD), co przekładanka się na zmniejszoną bioakumulacje w tkankach organizmów żywych.
W zależności od stopnia spienienia uzyskuje się styropiany o różnej gęstości. Styropiany o małej gęstości są słabe mechanicznie i łatwo ulegają zgnieceniu, o większej są twardsze i umożliwiają poprawne izolowanie niektórych elementów konstrukcyjnych narażonych na duże obciążenie (np. dachy, podłogi, elementy do formowania ścian, stropów żelbetowych).
Styropian o niskiej gęstości (od ok. 10 do ponad 40 kg/m³) stosowany jest również w budownictwie jako lekki rdzeń izolacyjno-konstrukcyjny przy produkcji warstwowych płyt budowlanych.