Pierwsze zachowane zapisy o wsi pochodzą z czternastowiecznych źródeł sądowych i dotyczą spraw majątkowych związanych z miejscowością. W latach 1387-1397 odnotowany został Szczepan (łac. „Stephanus”) Więckowski z Więckowic, brat Tomasza oraz Jaśka. W 1387 wraz z Mikołajem Odojem z Więckowic pozwany został przez Katarzynę Jaworską kramarkę poznańską. W 1388 Szczepan przegrał proces z Maciejem kmieciem z Lusówka o 8 grzywien poręki. W 1389 toczył kolejny spór z Trzebiesławem i Mirosławem z Niepruszewa. W 1390 wraz ze swoimi braćmi Tomaszem i Jaśkiem Więckowskich toczył proces z Tomisławą żoną Macieja z Niepruszewa, o 1/4 Więckowic. W 1397 odnotowano także, że Szczepan Więckowski był w sporze z kolejnym kmieciem z Jarogniewic. W 1397 odnotowany został jako świadek.
W latach 1387-1412 zachowane historyczne zapisy odnotowały również wicewojewodę poznańskiego Mikołaja (Mikosza) Odoja Więckowskiego z Więckowic i Więckowic Małych, ojca Mirosława, Dziersława, Wojciecha i Stanisława. W latach 1387-1404 notowany był jako świadek. W 1392 Mikołaj toczył proces z Dobiesławem i Jarogniewem z Więckowic o 18 grzywien. Dobiesław i Jarogniew nie stanęli na termin sądowy w procesie o połowy wsi i folwark Charbinowice. W 1393 toczył spór o 20 grzywien i prawdopodobnie był to dalszy ciąg wcześniejszego procesu sądowego.