Teoria oddziaływań elektrosłabych, teoria małej unifikacji Grzegorz Wrochna, Zarys dziejów Wszechświata [w:] „Agnostycyzm” metodologiczny w nauce (PDF), wrochna.edu.pl, s. 8, 14 maja 2005 [dostęp 2026-02-02]. Michał Heller, Fragment książki „Granice kosmosu i kosmologii”, „Polityka”, polityka.pl, 19 listopada 2009 [dostęp 2026-02-02]. – kwantowa teoria pola opisująca oddziaływania słabe oraz elektromagnetyczne. Zawiera ona w sobie wcześniejszą teorię oddziaływań słabych i elektrodynamikę kwantową.
Teoria oddziaływań elektrosłabych traktuje oddziaływania słabe i elektromagnetyczne jako przejaw jednego oddziaływania elektrosłabego.
Oddziaływaniu elektrosłabemu podlegają wszystkie znane cząstki fermionowe. Przyciąganie, odpychanie i przemiany tych cząstek tłumaczy się wymianą bozonów pośredniczących: Z, W+, W− i fotonu.
Według obecnej wiedzy, we wczesnych epokach Wszechświata istniała pełna symetria między oddziaływaniami słabymi i elektromagnetycznymi. Symetria ta została później złamana, w wyniku czego mamy obecnie dwa oddziaływania. Łamaniem symetrii tłumaczy się także różnicę mas pomiędzy bozonami oddziaływania słabego a fotonem.