Miejscowość odnotowano w historycznych dokumentach podatkowych. W 1510 we wsi było 4 i 3/4 łana osiadłego, 3 i 1/4 ł. opuszczonego i nie uprawianych, a także karczma z kawałkiem roli. W 1530 miał miejsce pobór z 3,5 łana. W 1563 pobrano podatki z 7 łanów i karczmy dorocznej. W 1564 pobrana została dziesięcina z 5 i 1/4 łana. W 1581 pobór z dwóch łanów, karczmy dorocznej ulokowanej na połowie łana, dwóch zagrodników oraz od owczarza wypasającego 10 owiec.
W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Wioska należała do wsi większych w ówczesnym powiecie babimojskim rejencji poznańskiej. Wioska należała do rakoniewickiego okręgu policyjnego tego powiatu i stanowiła siedzibę majątku Wioska, który należał wówczas do Gersdorfa. Według spisu urzędowego z 1837 roku Wioska liczyła 290 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 16 dymów (domostw).
Pod koniec XIX wieku podlegała pod gminę Rakoniewice i powiat babimojski oraz parafię w Gninie. W Wiosce znajdowała się szkoła katolicka, a wieś liczyła wówczas 67 domostw i 618 mieszkańców, z czego 398 katolików. W użyciu była także nazwa Suchodębina. W okolicy były plantacje chmielu oraz gorzelnia. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa poznańskiego.