Karol VIII, (ur. 30 czerwca 1470 w Amboise, zm. 7 kwietnia 1498 tamże) – król Francji od 1483 r., syn Ludwika XI (1423–1483), z dynastii Walezjuszów i Karoliny Sabaudzkiej.

Został królem w wieku trzynastu lat, po śmierci swojego ojca. Jednak do 1491 r. regencję sprawowała jego najstarsza siostra, Anna de Beaujeu, wraz ze swym mężem Piotrem II, księciem de Burbon. Dopiero po ślubie z Anną Bretońską w 1491 r., Karol VIII objął samodzielne rządy.

Samodzielne rządy Król Francji zdecydował się podnieść roszczenia do Królestwa Neapolu, które odziedziczył po wymarłej w 1481 r. linii dynastii Andegawenów, panującej w Neapolu w latach 1435–1442. Na Półwyspie Apenińskim było wiele małych państw, skłóconych politycznie i o nielicznych armiach, choć bogatych gospodarką i kulturą. Stanowiły więc one dla Francji łakomy i, jak się wydawało, łatwy łup do zdobycia. Plany Karola VIII były jednak jeszcze bardziej ambitne – a zdaniem krytyków jeszcze mniej realne: po opanowaniu Neapolu zamierzał rozpocząć wojnę przeciw Imperium Osmańskiemu, wyprzeć Turków z Europy i wskrzesić pod swoim berłem Cesarstwo Bizantyńskie;