Slang często jest zabarwiony emocjonalnie lub wręcz wulgarny.
Historia pojęcia Termin „slang” pojawił się po raz pierwszy w XVIII wieku na gruncie angielskim, gdzie oznaczał pierwotnie język wulgarny. Z czasem terminem tym zaczęto określać inne sposoby posługiwania się językiem. Na przestrzeni historii wyróżniano trzy typy slangu: słownictwo właściwe dla środowisk przestępczych/dewiacyjnych (np. złodziei, handlarzy narkotyków) lub mowa wulgarna; inwentarz leksykalno-frazeologiczny właściwy dla przedstawicieli pewnego zawodu (np. drukarzy, lekarzy, prawników); mowa o charakterze krańcowo potocznym i efemerycznym, występująca poza ramy kulturalnego języka ogólnego, wprowadzająca nowe słownictwo lub zmieniająca znaczenie istniejących wyrazów. Nie jest własnością żadnej warstwy społecznej, może pochodzić z rozmaitych środowisk.
Na gruncie językoznawstwa i literaturoznawstwa nie wypracowano jednolitego rozumienia terminu „slang”; kategoria ta uchodzi za trudną do uchwycenia w ramy terminologiczne.
Środki slangu Środki językowe slangu mogą powstawać w wyniku następujących procesów: przypisywanie nowych znaczeń słowom powszechnym; deformacja (zwykle skracanie) istniejących słów; tworzenie ekspresywnych słów i połączeń wyrazowych lub zapożyczanie ich z języków obcych.
Zobacz też
argot socjolekt wiech
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki środowiskowe