Ponieważ nie odkryto jeszcze śladów kasztelańskiego grodu w Rudzie, istnieje domniemanie, iż siedziba kasztelana mogła być w Widoradzu.
Według podań ludowych grodzisko widoradzkie obrał za swą siedzibę diabeł Widoradzki, rzadziej Rokitą zwany. Oskar Kolberg przytacza legendę o tym, że moczary widoradzkie pochłonęły Tatarów usiłujących zdobyć Wieluń. Opowieści o złych panach wiąże się tu z osobą dziedzica widoradzkiego. Stąd też miejscowa ludność powtarzała: "Od głodu, powietrza, ognia, wojny i od Widoradza zachowaj nas Panie..."
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa sieradzkiego. Do 2011 r. wieś Widoradz dzieliła się na Widoradz Górny oraz Widoradz Dolny.
Przypisy
Bibliografia Kamińska J., "Grody wczesnośredniowieczne ziem Polski środkowej na tle osadnictwa", Łodź 1953, s. 72–73.
Linki zewnętrzne Grodzisko w Widoradzu na stronie Zamki i Pałace województwa łódzkiego
Kategoria:Wieluń (gmina)