Biskupiec (Biskupiec Pomorski, niem. Bischofswerder) – wieś gminna na Powiślu w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nowomiejskim, przy drodze wojewódzkiej nr 538. Siedziba gminy Biskupiec. W latach 1331–1946 miastoOlsztyński Dziennik Wojewódzki z 1946 r. Nr 5, poz. 77.
Biskupiec leży na terenie krainy historycznej Prusy Górne, w obszarze dawnej Pomezanii. W latach 1818–1975 znajdował się w powiecie suskim (w 1958 przemianowanym na iławski). W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa toruńskiego.
W potocznym użyciu funkcjonuje również nazwa Biskupiec Pomorski (pochodząca od znajdującej się w odległości 3,5 km od stacji kolejowej w Bielicach – Biskupiec Pomorski (na linii Toruń–Iława), co pomaga odróżnić go od leżącego w tym samym województwie Biskupca (pot. Biskupca Reszelskiego).
Historia Miejscowość została założona w 1325 na terenie państwa zakonu krzyżackiego przez biskupa pomezańskiego Rudolfa jako Bischofswerder (w pol. tłumaczeniu „ostrów biskupi”) i w 1331 podniesiona do rangi miasta. Znajdowała się w obszarze dominium biskupów pomezańskich, w pobliżu granicy z ziemią chełmińską (granicą jest rzeka Osa).