Wydane na tej podstawie dwie książki (Sendschreiben an einen deutschen Bischof des vaticanischen Concils oraz Zur Geschichte des Vaticanischen Conciles) znalazły się w 1871 na Indeksie ksiąg zakazanych.
18 lipca 1870 roku Pius IX ogłosił dogmat o nieomylności papieża. Lord Acton uznał to za swoją życiową porażkę. Od tego momentu wyraźnie widać zmianę w jego sposobie życia. Do tej pory był bardzo aktywny, dużo pisał, wiele publikował. Po soborze zaprzestał tego typu działalności, oddaje się lekturze, często bywał w znanych londyńskich klubach.
W 1872 uniwersytet w Monachium przyznał mu honorowy doktorat. W 1877 Acton wygłosił w Bridgnorth Institute swoje dwa najsłynniejsze wykłady: „Historia wolności w starożytności” oraz „Historia wolności w chrześcijaństwie”. W 1888 roku uniwersytet w Cambridge nadał mu honorowy tytuł doktora prawa. W Oksfordzie otrzymał stopień doktora prawa cywilnego. W 1892 roku objął stanowisko Lord-in-Waiting przy królowej Wiktorii. W 1895 otrzymał funkcję The Regius Professor of Modern History w Cambridge. Jego stan zdrowia był coraz gorszy. Podczas pobytu w Bawarii, mimo zakazu lekarza, tuż przed śmiercią, wstał z łóżka i na kolanach przyjął komunie święta.