Daniel Beauvois, wym. [bowuạ] (ur. 9 maja 1938 w Annezin) – francuski historyk badający dzieje Polski, Ukrainy, Białorusi i Litwy. Autor trylogii naukowej poświęconej historii społecznej dawnych ziem wschodnich Rzeczypospolitej Obojga Narodów pod panowaniem rosyjskim (1793–1914), opublikowanej po polsku pod tytułem Trójkąt ukraiński. Znany jako krytyk idealizacji Kresów w polskiej literaturze i świadomości historycznej, uchodzi za autora interpretacji Rzeczypospolitej przedrozbiorowej jako państwa kolonialnego.
Życiorys Pochodzi z górniczego regionu Pas-de-Calais, w którym skupiała się polska emigracja przed II wojną światową. W 1957 ukończył École normale d'instituteurs w Arras, po czym pracował w szkołach w Carvin i Hénin-Liétard. W 1959 podjął studia slawistyczne na uniwersytecie w Lille, gdzie napisał pod kierunkiem Nicolasa Weisbeina pracę o powieściach Konstantina Fiedina. Do zajęcia się historią Polski zainspirował go w Lille lektor języka polskiego Wacław Godlewski. W 1962 przebywał na stypendium francuskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Moskwie. Uzyskał agrégation z rosyjskiego w 1965 i licencjat z polskiego w 1966. W latach 1964–1968 pracował w liceum im.