Lotniskowiec został ostatecznie zatopiony torpedami przez niszczyciel USS „Phelps” (DD-360), który zadał mu coup de grâce. Następnym okrętem noszącym nazwę „Lexington” był wprowadzony do służby w 1943 roku lotniskowiec typu Essex USS „Lexington” (CV-16). 5 marca 2018 roku statek badawczy RV Petrel odnalazł wrak okrętu w wodach Morza Koralowego.
Geneza Program amerykańskich lotniskowców zapoczątkowany został eksperymentalnym okrętem lotniczym USS „Langley” (CV-1), powstałym z przerobionego węglowca USS „Jupiter” (AC-3)Norman Friedman: U.S. Aircraft Carriers, s. 36. Zgodnie z postanowieniami traktatu waszyngtońskiego z 1922 roku Stany Zjednoczone miały prawo do konwersji dwóch budowanych krążowników liniowych do roli lotniskowców. Jednym ze znajdujących sie w budowie okrętów, który został wybrany do konwersji był krążownik „Lexington” (CC-1), który otrzymał desygnację CV-2, oznaczającą drugi w kolejności okręt przenoszący statki powietrzne cięższe od powietrzaGreen Michael: Images of War, s. 10-11Norman Friedman: U.S. Aircraft Carriers, s. 97-101. Z uwagi jednak na odziedziczony po krążowniku liniowym opancerzony kadłub okrętu, jego wyporność standardowa wynosiła 36 000 ton standardowych, przekraczała więc określony traktatem limit.