Uporządkowano również teren między Zamkiem Królewskim a dawną Bramą Wodną. Tu również wytyczono nową, szeroką aleję wysadzaną drzewami – ul. Fryderykowską (dziś ul. 23 Lutego). Prowadziła ona od dawnej bramy w kierunku Kundorfu kończąc się na pl. Nowomiejskim (dziś pl. Cyryla Ratajskiego). Przy jej północno-wschodnim końcu, przy dawnych murach znajdował się staw na Bogdance, który został ujęty w prostokątny basen – kąpielisko miejskie, który po pewnym czasie zasypano ze względu na kiepskie warunki higieniczne. Ujęcie Bogdanki w podziemny kanał rozpoczęło proces tworzenia się kolejnego z poznańskich placów – pl. Sapieżyńskiego (dziś pl. Wielopolskiego).
W 1801, gdy zajęto klasztor karmelitów na Wzgórzu św. Wojciecha, przedłużono al. Wilhelmowską aż do ul. Magazynowej (dziś Solnej) tak, że otwierała się na kolejny z placów – pl. Parad (później pl. Działowy, którego pozostałością jest ul. Działowa). Aby przyspieszyć zabudowę nowej, reprezentacyjnej dzielnicy, wzorowanej dzięki Davidowi Gilly’emu, który nadzorował prace poznańskiej kamery, na zabudowie Berlina, udzielono bezzwrotnych pożyczek w wysokości 30% wartości inwestycji dla budynków murowanych i krytych dachówką, oraz 15% dla obiektów z muru pruskiego.