Odnalezione w okolicach Dobiesławia kamienno-ceramiczne skorupy i krzemienne dłuta wskazują na istnienie osady w epoce kamienia. Znaleziono także urny z epoki brązu. W 1000 roku przez wzgórza, na których leży wioska, mieli przemaszerować w kierunku Polanowa wikingowie.
Wieś była często plądrowana w czasie wojny trzydziestoletniej, szczególnie w 1638 roku, w wyniku czego ponosiła duże straty. Dzięki zniesieniu pańszczyzny w 1717 roku, chłopi zostali w 1804 roku wieczystymi dzierżawcami swych gospodarstw.
Do 1945 roku istniały w Dobiesławiu dwie szkoły, każda z dwoma klasami i mieszkaniami nauczycielskimi: stara, na południowym krańcu wsi i nowa, wybudowana na przełom XX wieku. W tym czasie uczęszczało do nich około 60 dzieci. Ostatnimi niemieckimi nauczycielami byli Fran Witt (w starej szkole) i Ernst Lüdtke (w nowej szkole). Po drugiej wojnie światowej wieś znalazła się na terytorium Polski. Do sierpnia 1946 roku wszystkie gospodarstwa zostały przejęte, a miejscowości nadano nazwę Dobiesław.