thumb|245px|right|Linia Mannerheima thumb|245px|Fragment Linii Mannerheima, widoczne zasieki z drutu kolczastego, w głębi bunkier (zdjęcie z 1940) thumb|245px|Bunkier Sk16 w 2009 Linia Mannerheima () – zespół fińskich umocnień obronnych z lat 1930. na Przesmyku Karelskim, osłaniających kraj przed atakiem ze strony Związku Radzieckiego.
Linia powstała za sprawą Carla Gustafa Mannerheima, przewodniczącego fińskiej Rady Obrony Państwa, który zabiegał o wznowienie zarzuconych wcześniej planów budowy. Jej rozbudowa trwała niemal do samego wybuchu fińsko-radzieckiej wojny zimowej. Ze względu na ograniczenia budżetowe nie zdołano dokończyć założonych planów.
Linia była pozycją obronną długości około 135 km i głębokości do 90 km, wkomponowaną w teren (zwłaszcza na odcinku wschodnim) i oparta o wybrzeże Zatoki Fińskiej oraz jeziora Ładoga. Obejmowała łącznie 150–160 budowli betonowych (dla porównania, francuska Linia Maginota składała się z ponad 5000 tego rodzaju obiektów).
Linia składała się ze: strefy granicznej, pozycji wysuniętej (przedniej), przedpola ze strefą niszczeń, pozycji głównej, pozycji tyłowej (przechwytującej) oraz pozycji osłonowej Wyborga.