Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1444 r., gdy 28 stycznia książę mazowiecki i bełski Władysław I (1442–1455) na mocy przywileju donacyjnego nadaje szlachetnemu Iwaszkowi z Hrebennego (Iwaschko de Hrabyona) spustoszałą (opuszczoną?) posiadłość Stare Hrebenne (Starahrobyona)Z. Pizun, R. Gawryś, Z dziejów wsi Hrebenne do 1918 r., „Rocznik Tomaszowski” 2019, t. 8, s. 69.. W końcu XVI w. wybuchł tu antyfeudalny bunt chłopski, krwawo stłumiony. Słownik geograficzny z końca XIX w. podaje, że „miejscowość była tem sławna, że tutejsi włościanie umieli leczyć chorobę z Ameryki po Europie rozmnożoną” (nie można znaleźć w innych źródłach, o jaką chorobę chodziło).
Według obliczeń ludność Hrebenne na dzień 1 stycznia 1939 r. wynosiła 1630 osób.
W latach 1944–1947 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 19 Polaków.
Wieś została zdobyta 21 lipca 1944 przez wojska radzieckie.
28 lutego 1945 roku zostało tu zamordowanych przez bojowników Ukraińskiej Powstańczej Armii dwóch funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej (po wojnie ustawiono pomnik ich upamiętniający)Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa „Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945”, Sport i Turystyka 1988, , s. 818..