Język hebrajski (hebr. , trb. ) – język z grupy kananejskiej języków semickich północno-zachodnich, należących do afroazjatyckiej rodziny językowej, zapisywany przeważnie alfabetem hebrajskim. Jako główny język judaizmu jest nierozerwalnie związany z historią Żydów i współcześnie – z Państwem Izrael.
W swojej historii trwającej ponad trzy tysiące lat język hebrajski przeszedł znaczne zmiany na różnych płaszczyznach systemu językowego. Przez okres około 1800 lat, od upadku powstania Bar Kochby do narodzin współczesnego ruchu syjonistycznego, był on językiem liturgii i językiem literackim, nie pełnił jednak roli języka powszechnego.
Opisane poniżej etapy rozwoju języka hebrajskiego mogą być traktowane jako osobne języki, które, pomimo znaczących podobieństw, bez specjalnego przygotowania nie są w pełni zrozumiałe dla władających współczesnym hebrajskimZuckermann (2011, s. 76–77) porównuje różnice między hebrajskim a izraelskim do różnic między klasyczną i współczesną greką..
Historia języka hebrajskiego W klasycznej pracy lingwistycznej Eduard Yechezkel Kutscher proponuje podział języka hebrajskiego wedle etapów jego rozwoju na: biblijny hebrajski, misznaicki hebrajski, średniowieczny hebrajski, współczesny hebrajski izraelski.