Pochodziły one z różnych okresów chronologicznych, od wczesnego neolitu do późnego średniowiecza.
Na wyspie Jeziora Pakoskiego w Jankowie na przełomie okresu halsztackiego C (650-500 lat przed n.e.) i halsztackiego D (500-400 lat przed n.e.) ludność kultury łużyckiej zbudowała gród w kształcie elipsy o wymiarach 125 × 150 m, otoczony wałem skrzyniowym.
Założenia grodu były inne, niż np. w Biskupinie, gdyż zabudowa koncentrowała się wokół placu centralnego, niezabudowanego, na którym stwierdzono podczas wykopalisk kilka warstw bruku kamiennego. Domostwa usytuowane były w rzędach obok siebie. W kilku przypadkach odkryto wąskie przejścia między nimi. Ściany domów zbudowane były z drewna, czasem z belek, częściowo w technice plecionkowej. Podłogi zastępowały klepiska z ubitej gliny. W każdym domu było palenisko otwarte, ułożone z kamieni wylepionych gliną. W kilku odkryto piece o konstrukcji zamkniętej z kopułami glinianymi, zbudowanymi na szkieletach drewnianych. Wewnątrz domów, poza dużą liczbą ceramiki i kości zwierzęcych, znaleziono sporo przedmiotów codziennego użytku: motyki i sadzaki rogowe do uprawy ziemi, kościane i rogowe groty strzał, kamienie żarnowe i rozcieracze kamienne. Z narzędzi do obróbki skóry i tkanin były skrobacze z żeber zwierzęcych, szydła i igły rogowe i kościane, przęśliki gliniane i ciężarki z krosen.