Poselstwa do Iranu zostały wysłane zarówno przez Władysława IV (1632-1648), Jana Kazimierza (1648-1668), jak i Michała Korybuta Wiśniowieckiego (1669-1673). Za panowania Jana Sobieskiego (1674-1696) ustanowiono stałe poselstwo w Iranie, które jako pierwszy objął Bogdan Grudziecki. Szach Safi II (1668-1694) odmówił jednak zaangażowania się w wojnę z Osmanami, chociaż z zadowoleniem przyjął wieści o ich klęsce pod Wiedniem. Ostatnim oficjalnym posłem polskim w Iranie był Stanisław Chomętowski, który w latach 1712–1714 posłował do Stambułu i Isfahanu. Od tego czasu jedynym łącznikiem pomiędzy Rzecząpospolitą a Iranem pozostali polscy jezuici.
Początki działalności polskich zakonników w Iranie (oprócz jezuitów była to także grupa karmelitów bosych) przypadają na panowanie Władysława IV. W roku 1648 udało się uzyskać zgodę szacha na otwarcie misji jezuickich w Iranie i faktyczną kontrolę nad nimi sprawowała właśnie Rzeczpospolita. Ustanawiając i kontrolując ośrodki jezuickie, Rzeczpospolita uzyskiwała nieoficjalne, ale bardzo dobrze poinformowane przedstawicielstwo w Iranie. Jezuitom nie udało się jednak osiągnąć ich głównych celów – wciągnięcia Iranu do wojny z Osmanami i nawrócenia kraju na katolicyzm. W ich szeregach działało ok. 30 Polaków.