W okresie międzywojennym w Iranie istniała niespełna stuosobowa kolonia, którą tworzyli przybysze z dawnego zaboru rosyjskiego, przy czym część z nich nie znała nawet języka polskiego. Świadomość narodowa i poczucie więzi z Polską powoli jednak rosło dzięki działaniom podejmowanym przez stowarzyszenie „Polonia”. Członkowie irańskiej polonii byli z reguły dobrze sytuowani, zaś część z nich zajmowała wysokie stanowiska - należy tu wymienić dr. Adama Mielczarskiego, kierownika państwowej szkoły dentystycznej i nadwornego dentystę szacha, dr. Andrzeja Zapłatyńskiego, chirurga i dyrektora szpitala, oraz inż. Alberta Czeczotta, zaangażowanego przy budowie kolei transirańskiej.
Polskie stosunki z Iranem w tym okresie koncentrowały się na wymianie handlowej. Do momentu podpisania umowy handlowej główny przedmiot polskiego eksportu do Iranu stanowiły wyroby platerowane, których obecność na tamtejszym rynku datuje się jeszcze z czasów sprzed I wojny światowej. Wielkość importu z Iranu była bliska zeru, przy ogólnie minimalnym poziomie wymiany handlowej. Jej wielkość zwiększyła się po podpisaniu umowy, przy czym Polska utrzymywała wysokie dodatnie saldo obrotów.